HONGMARNZ FOOTBALL CLUB

ก่อนที่ทีม HMZ FC จะถือกำเนิดขึ้นมานั้น เคยได้ยินจากประมุกว่าเคยคิดจะทำ แต่ก็ไปไม่ได้เท่าไหร่นักก็ต้องมีอันล้มเลิกกันไป ส่วนตัวผมก็รู้ดี ว่าทำทีมขึ้นมา มันไม่ใช่นึกจะทำก็ทำได้ มันต้องมีองค์ประกอบหลายอย่าง ที่สำคัญที่สุดก็เรื่องใจของนักเตะทุกคนนี่ล่ะ แต่ในที่สุด ก็ได้ "ใจ" ของนักเตะมาหลายคน จนเริ่มก่อตั้งมานับแต่เดือนกันยายน ปี 2550 จำได้เลยว่า นักเตะมีกันไม่กี่คน ยังไม่รู้จักใคร ไม่รู้จักสนาม แต่ก็ได้อาศัยพี่ๆน้องๆจากเวปเพื่อนบ้าน ให้ทีมเราได้ร่วมฝึกซ้อมกับทีมของเค้าได้ จนตอนหลังเริ่มอยากเตะกันเองบ้าง ดิ้นรนไปหาสนาม แล้วก็นัดเตะกันเองนัดแรกที่สนามนันบะเท็น แถวๆอ่อนนุชนั่นล่ะ จำได้แม่นเลย มีนักเตะไปกัน 7 คน มีน้าไมค์ ทอยศรี ตั้มศรี พี่ชุ่ย เอก ตุ้ยและเอ ขอบอกว่าช้ำใจพอสมควร ในใจก็เริ่มรู้สึกท้อเหมือนกัน แต่ในที่สุดการมาของนักเตะอีกหลายๆคน ทำให้ผ่านช่วงนั้นมาได้ ทีมเริ่มเป็นรูปเป็นร่าง เริ่มจากทีม 7 คน เตะกับใครก็แพ้ ชัยชนะนัดแรกรู้สึกจะชนะไทยมาสด้าไป 3-2 แม้ว่าผลการแข่งขันจะหนักไปทางแพ้ในช่วงแรกๆ แต่สมาชิกก็เริ่มเยอะแล้วเหมือนกัน HMZ FC ยุคต้นๆ สังเกตุได้ว่ายังไม่มีเสื้อทีมกันเลย ปอ ดล พี่คร้าว ใหม่ ตาเอ๊ะ เฮียอ๋า บอยวี7 จอห์น จอจู๋ ก๊วยเจ๋ง เจ้าต่อ เอ๋ ภู ตาโอ๋ปืนแตก หนุ่ม น้องเคน แบ๊ง บี๋ โบ๊ต รวมกับอีก 7 คนข้างบน นี่คือยุคบุกเบิกอย่างแท้จริง ผลการแข่งขันเริ่มดีขึ้นเรื่อยๆ จนมาถึงการแข่งขันรายการแรกอย่างเป็นทางการ 7Shoot Relationship 2007 แมตซ์ 4 เส้าแข่งแบบพบกันหมด วันเดียวจบ HMZ FC ลงสนามด้วยความมุ่งมั่นจะคว้าโทรฟี่แรกมาครอง แต่ความด้อยประสบการณ์ ทำให้โดนยำเละ ยิงได้ 3 แต่เสียไปถึง 14 ประตู แต่ก็เป็นการแข่งขันที่สนุกสุดๆ ประสบการณ์ที่ได้รับช่างยิ่งใหญ่เหลือเกิน แม้จะแพ้กลับมา แต่พวกเราก็ยังเป็นทีมที่เล่นด้วยสปิริตที่สุดยอดมาตลอด หลังจากนัดนั้น ทีมเราก็เริ่มขยับขยายมาเล่นแบบ 11 คน ด้วยกำลังคนที่มีมากขึ้น บวกกับการเล่นที่ยอดเยี่ยม ทำให้เก็บชัยชนะต่อเนื่องอยากเมามัน ยิงประตูได้เยอะ เสียประตูน้อย สถิติที่บันทึกไว้บอกได้ชัดเจนว่าทีมเรามีพัฒนาการที่ดีมากๆเลยทีเดียว สมาชิกใหม่ๆเริ่มตบเท้าเข้ามา แนทเพื่อนภู เมเพื่อนดล น้องกานต์ ม่อน อาท ฟลุ๊ก บอยวี8 พี่เปี๊ยก ออยนี่คือรุ่นที่ 2 ของ ทีมเรา "ไม่มีงานเลี้ยงใดไม่เลิกรา" ประโยคสุดคลาสสิกนี้เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ไม่เว้นแม้แต่ HMZ FC ปอ ดล ออย ต้องไปเรียนต่อเมืองนอก เฮียอ๋าต้องย้ายไปทำงานที่ระยอง เมก็หายไปพร้อมการจากไปของดล ก๊วยเจ๋งเรียนหนัก ตาเอ๋แต่งงาน ม่อน อาทติดภารกิจเกี่ยวกับงานทำให้ต้องห่างหายไปพักใหญ่ ช่วงนี้เอง การมาของ 2 นักเตะใหม่ของทีมอย่างเมฆ และชุน ได้สร้างสีสันให้กับทีมมากขึ้น ชุนแม้ว่าจะใช้เวลาปรับตัวค่อนข้างนาน แต่ก็ไม่เคยลดความพยายาม ส่วนเมฆไม่ต้องห่วงเล่นมันส์ เติมเกมรุกสุดยอด ทั้ง 2 เข้ามาเพิ่มความหลากหลายในเกมรุกให้กับทีม หลังจากนั้นไม่นาน เอกเพื่อนเมฆก็เข้ามา ตามมาด้วยเซียน ไนซ์ ปาร์ก ทอม มี่ เบ๊นซ์ โชติ เมาะ อั๋น ป๊อบ ก้อง น้องปอ(มารเตาะแตะ) ต๊อป หมูน้อย ตี้ ในขณะที่น้องเคน แบ๊ง บี๋ กานต์นั้นสอบเข้ามหาลัยได้ ทำให้มีภารกิจมากขึ้นจนแทบไม่ได้มาเตะ ปาร์กนั้นถนัดในด้านฟุตซอลมากกว่า ไนซ์ก็มาได้บ้างไม่ได้บ้างตามสภาพภูมิศาสตร์ ตาเอ๊ะที่ติดเรื่องกิจการที่บ้าน ตาโอ๋ที่ต้องเดินทางไปต่างจังหวัดบ่อยครั้ง บอยวี8ที่ย้ายที่ทำงาน นี่คือช่วงถ่ายเลือดของทีมอย่างแท้จริง เหมือนเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง แต่คราวนี้เราไม่ได้เริ่มจากศูนย์แล้ว เรามีนักเตะหลักๆเช่นพี่คร้าว ภู บอยวี7 จอจู๋ ใหม่ น้าไมค์ หนุ่ม เอก เซียน แนท พี่เปี๊ยก เป็นกำลังหลัก ผนวกเข้ากับนักเตะรุ่น 2 และ 3 ทำทีมกันใหม่ จนมาถึงวันนี้ผมบอกได้เลยว่า ทีมๆนี้คือสิ่งที่ผมภาคภูมิใจที่สุดในชีวิต ตัวผมเอง ไม่ได้มีความรู้ในเรื่องฟุตบอลมากนัก ทำให้ต้องพยายามศึกษาเกี่ยวกับเรื่องนี้มากกว่าคนอื่น ขณะเดียวกันก็ต้องศึกษาวิธีการและธรรมชาติการเล่นของแต่ละคนในทีมไปพร้อมๆกัน เพื่อนำมาปรับปรุงให้ทีมของเราแข็งแกร่งยิ่งขึ้น ทั้งนี้ต้องขอบคุณพวกเราทุกคนที่ให้เกียรติและยอมรับในการแนะนำของผม ซึ่งบางครั้งแผนการเล่นที่ใช้ได้ผลบ้างไม่ได้ผลบ้าง แต่พวกเราก็เชื่อมั่นด้วยกันมาตลอด การมาของนักเตะใหม่ๆ บางครั้งอาจจะจำเป็นต้องให้ลงเล่นมากขึ้น เพียงเพราะต้องการให้ทุกคนทำความคุ้นเคยในการเล่นระหว่างกันให้มากที่สุด เพราะผมไม่สามารถคาดเดาได้ว่าในการแข่งขันแต่ละครั้ง ใครจะมาหรือไม่มา แม้ผมเองจะไม่เคยร่วมเล่นกันทุกคนเลย แต่ผมก็ไปสนามทุกนัดไม่เคยขาด ไม่ว่าผลการแข่งขันจะเป็นยังไง ขอให้รู้ว่าผมยืนดูพวกคุณอยู่ข้างสนามด้วยความภาคภูมิใจเสมอ ผมยอมรับว่าการเปลี่ยนแปลงของทีมถือเป็นวัฐจักร แต่ก็อดใจหายไม่ได้ว่านักเตะที่เป็นเหมือนพี่น้องของผมจะต้องจากไปด้วยเหตุผลต่างๆนาๆ ส่วนคนที่ยังคงเล่นอยู่กับทีม ไม่ว่าจะมารุ่นไหน ก็ถือเป็นกำลังสำคัญของทีมเสมอ แม้ว่าบางครั้งพวกเราจะติดภารกิจทำให้ไม่สามารถมาเตะได้ในแต่ละครั้ง แต่ผมก็ยังคิดอยู่เสมอว่าวันนึง พวกเราจะได้กลับมาร่วมเล่นด้วยกันอีก มาถึงวันที่เขียนข้อความนี้ เป็นเวลาเกือบๆ 10 เดือนที่ทีม HMZ FC ได้ถือกำเนิดขึ้นมา ถ้าเป็นคนก็คงจะเริ่มตั้งไข่ เริ่มหัดเดินหัดพูดกันมั่งแล้ว ทีมเราก็กำลังเริ่มเข้าที่เข้าทางเหมือนกัน แล้ววันนึงเมื่อเราโตกว่านี้ เมื่อถึงวันที่เราเดินได้ วิ่งได้ พูดได้ ร้องเพลงได้ เราจะพัฒนาไปได้ไกลกว่าที่เป็นอยู่นี้แน่นอน ในเมื่อทำกันมาขนาดนี้แล้ว ผมจะต้องทำให้สุดๆ เราจะไม่หยุดแค่การเล่นกระชับมิตรไปวันๆแบบนี้แน่นอน ขอเพียงถึงวันที่เราพร้อม เราจะก้าวไปด้วยกัน